Οι Χρυσές Στιγμές (ΙΙ)

                               

Στο πρώτο μέρος του αφιερώματος στις «χρυσές» στιγμές του ελληνικού μπόουλινγκ είχαμε επικεντρωθεί στις διακρίσεις σε ατομικό επίπεδο. Σειρά έχει το «ομαδικό» και όταν μάλιστα το κυρίαρχο στοιχείο σε μία ομάδα είναι τα νιάτα τότε δεν μπορεί παρά να υπάρχει αισιοδοξία για το μέλλον. Δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι «όπου συνεργάζονται Έλληνες δημιουργούν και ένα μικρό θαύμα». Ας δούμε λοιπόν τα μικρά «θαύματα» του ελληνικού μπόουλινγκ…

Εθνική ομάδα ανδρών  Βιέννη  2007

Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πριν από μερικά χρόνια ότι το ελληνικό μπόουλινγκ θα ήταν δυνατόν να μπει «σφήνα» στις παραδοσιακές δυνάμεις του χώρου και να διεκδικήσει με αξιώσεις ένα μετάλλιο στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση. Το καλοκαίρι του 2007 , στη Βιέννη , ίσως η καλύτερη ελληνική αποστολή, κατάφερε να σταθεί δυναμικά απέναντι σε χώρες όπως τις σκανδιναβικές, την Αγγλία, τη Γερμανία και τελικά να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στο ομαδικό. Μία επιτυχία που θεωρείται η κορυφαία για το άθλημα αυτό στη χώρα μας. Την αποστολή εκείνη τη χρονιά την αποτελούσαν οι Δημήτρης Καρέτσος, Λεωνίδας Μαραγκός, Νίκος Μπούφεσης, Σταύρος Παρασάκης, Γιάννης Σταθάτος και ο μόλις 17 χρονών τότε Βαγγέλης Κριζίνης , προπονητής ο Τζακ Κρόνεμπεργκ. Στους προκριματικούς αγώνες οι ομάδες (που τις αποτελούσαν πέντε παίκτες) έπρεπε να παίξουν έξι παιχνίδια , τρία στο «κοντό» λάδωμα και τρία στο «μακρύ», και το σύνολο των κορυνών είναι αυτό που θα καθόριζε την τελική τετράδα. Από την αρχή της διαδικασίας των προκριματικών η ελληνική ομάδα έδειχνε ότι μπορούσε και πάνω από όλα ότι το πίστευε. Με συνολικά 6365 κορύνες η Ελλάδα τερμάτισε στην τρίτη θέση εξασφαλίζοντας το χάλκινο μετάλλιο! Τα παιχνίδια των προκριματικών..

Καρέτσος      245   225   225    216   244   268   1423

Μαραγκός     203   236   248    177   168   210   1243

Μπούφεσης   211   188   211    208   181   191   1190

Παρασάκης   195    225   244    158   255   246   1323

Κριζίνης       202    196   189    193   222   184   1186

                    1056   1070  1117  952  1070 1099  6365

Στη μεγάλη μάχη για την πρόκριση στον τελικό αντίπαλος μια από της κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη η Σουηδία. Η νίκη κρίθηκε στις λεπτομέρειες ( 984-952) για τους Σουηδούς και η Ελλάδα αποχαιρέτησε τη διοργάνωση με τη μεγαλύτερη επιτυχία όλων των εποχών για το ελληνικό μπόουλινγκ. Χάλκινο μετάλλιο στο ομαδικό στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα ανδρών. Για την ιστορία το χρυσό το κατέκτησε η Σουηδία, το αργυρό η Νορβηγία και το δεύτερο χάλκινο η Φιλανδία.

Εθνική ομάδα juniors

Πολλοί πιστεύουν ότι για να βγάλεις αξιόπιστα συμπεράσματα για το εάν κάποιο άθλημα έχει προοπτικές ανάπτυξης και επιτυχιών για τα επόμενα χρόνια, θα πρέπει να εξετάσεις τα αποτελέσματα στις μικρότερες ηλικίες. Δύο χρυσά και δύο αργυρά στα τελευταία πέντε χρόνια στην κατηγορία των τζούνιορς, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι ένας απολογισμός κάτι παραπάνω από ελπιδοφόρος για το μέλλον του ελληνικού μπόουλινγκ.

Θεσσαλονίκη 2007  Θα μπορούσε κάποιος κάλλιστα να χαρακτηρίσει το 2007 «χρυσή» χρονιά για το άθλημα στην Ελλάδα. Προπομπός της επιτυχίας των ανδρών στη Βιέννη ήταν το χρυσό μετάλλιο στο ομαδικό αγοριών, στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα  τζούνιορς που διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη. Έξι «χρυσά» ταλέντα(Γ. Στεφανίδης, Γ. Μαρούσης, Γ. Βενέτης, Β. Κριζίνης, Ν. Μίχας, Μ. Μίχας) υπό τις οδηγίες των Τζακ Κρόνεμπεργκ και Δημήτρη Καρέτσου οδήγησαν την Ελλάδα στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Μετά από έξι παιχνίδια και σύνολο κορυνών 6159 η ελληνική πεντάδα τερμάτισε στην πρώτη και κατέκτησε μέσα σε έξαλλους πανηγυρισμούς το χρυσό μετάλλιο. Η «νύφη» του Θερμαϊκού εκτός από άριστη «οικοδέσποινα» για όλους τους αθλητές αποτέλεσε και πηγή έμπνευσης για την ελληνική αποστολή. Τα «χρυσά» παιχνίδια

Βενέτης        194  177  192  214  191  176   1144    

Μίχας Μ.      174  199  256  202  219  168   1218

Στεφανίδης   179  206  155  225  206  198   1169

Μίχας Ν.       207  180  225  195  256  225   1288

Κριζίνης       245  200  205  228  233  229   1340

 Αναμφίβολα ήταν μία διοργάνωση που όσοι την παρακολούθησαν από κοντά δύσκολα θα «σβήσει» από το μυαλό τους.

Μάλμε 2009  Το νερό είχε μπει στο αυλάκι στη Θεσσαλονίκη και έτσι η επιτυχία δεν άργησε να χτυπήσει και πάλι την πόρτα του ελληνικού μπόουλινγκ. Δύο χρόνια μετά από το πρώτο χρυσό ο θρίαμβος επαναλήφθηκε στη Σουηδία. Αυτή τη φορά τέσσερις νεαροί αθλητές ανέβασαν την ελληνική σημαία στα ύψη και μάλιστα στην έδρα μιας παραδοσιακής δύναμης του χώρου. Η διαδικασία των αγώνων είχε αλλάξει σε σχέση με αυτούς στη Θεσσαλονίκη. Έξι προκριματικά παιχνίδια για την ελληνική τετράδα..

Ζαφράς Αν.       176  187  199  170  210  191   1133 

Κριζίνης Β.      256  245  220  259  216  221   1417

Στεφανίδης Γ.   247  198  197  224  198  194   1258

Σελλάς Θ.         187  174  144  212  219  189   1125

Με συνολικά 4933 κορύνες η Ελλάδα καταλαμβάνει την τέταρτη θέση εξασφαλίζοντας τη συμμετοχής της στα ημιτελικά. Στον ημιτελικό αντίπαλος η ομάδα της Δανίας, δύσκολη αποστολή αλλά το εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό είχε Έλληνα παραλήπτη. Με 865 κορύνες ( Κριζίνης 202, Σελλάς 198, Στεφανίδης 246, Ζαφράς 219) έναντι 825 των Δανών η ελληνική ομάδα ήταν η θριαμβεύτρια. Στον τελικό περίμεναν οι «γηπεδούχοι» Σουηδοί. 800 κορύνες ( Κριζίνης 215, Σελλας 187, Στεφανίδης 200, Ζαφράς 198) ήταν αρκετές να «παγώσουν» τους Σουηδούς (775 κορύνες) και να ακουστεί για μία ακόμη φορά ο εθνικός μας ύμνος. Αυτή η πρωτιά ήταν και η καλύτερη απάντηση σε όλους τους «καλοπροαίρετους» Ευρωπαίους που είχαν χαρακτηρίσει τυχαία την επιτυχία για το ελληνικό μπόουλινγκ  στη Θεσσαλονίκη.

Σεντ Μαξιμίν 2010 Την αμέσως επόμενη χρονιά σε ένα προάστιο του Παρισιού η ελληνική αποστολή των  τζούνιορς έβαλε άλλα δύο μετάλλια στο «σακουλάκι» των διακρίσεων. Πρώτα, χρονικά, μετάλλιο ήρθε από την δυάδα των αγοριών. Ο Αντώνης Ζαφράς ( 1280) και ο Βασίλης Στεφόπουλος με συνολικά 2549 κορύνες κατέκτησαν την πρώτη θέση στους προκριματικούς εξασφαλίζοντας το μετάλλιο και τη συμμετοχή τους στα ημιτελικά. Στον ημιτελικό, η ξέφρενη πορεία των δύο συνεχίστηκε. Με 423 κορύνες (Ζαφράς 196, Στεφόπουλος 227) ξεπέρασαν εύκολα το εμπόδιο της ρώσικης δυάδας (330) και η συμμετοχή στον τελικό δεν ήταν πια μόνο όνειρο. Εκεί τα δύο παιδιά έδωσαν τη μάχη τους αλλά έχασαν από τη δυάδα της Δανίας με 422-387. Παρά την ήττα η ικανοποίηση στην ελληνική αποστολή για το αργυρό μετάλλιο ήταν πολύ μεγάλη και οι προσδοκίες για μία ακόμη διάκριση στο ομαδικό τις επόμενες μέρες είχαν πληθύνει.

Με συνεργούς τον ενθουσιασμό και το ταλέντο η ελληνική τετράδα με συνολικά 4944 κορύνες κατάφερε να τερματίσει στη δεύτερη θέση με το πέρας των προκριματικών και οι υπόλοιπες αποστολές δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι η Ελλάδα ήταν και πάλι μέσα στα μετάλλια. Τα παιχνίδια των προκριματικών.

Στεφόπουλος Β.  254  194  173  232  177  261   1291

Σελλάς Θ.           172  223  186  214  190  194   1179 

Φραγκάκης Δ.     165  207  184  221  237  218   1232

Ζαφράς Α.           176  230  212  216  216  192   1242.

Ο ημιτελικός που ακολούθησε με τους Φιλανδούς «έσπασε» καρδιές. Ελλάδα 730 – Φιλανδία 729, απίστευτη μάχη ενώ κάποιοι είπαν ότι « ο Θεός του μπόουλινγκ πρέπει να είναι Έλληνας»!! Σε εκείνο το παιχνίδι Στεφόπουλος 172, Σελλάς 184, Φραγκάκης 155 και Ζαφράς 219. Η μοναδική ομάδα που κατάφερε τελικά να κερδίσει την ελληνική ήταν η τετράδα της Σουηδίας, παίρνοντας μία ρεβάνς θα λέγαμε για το χαμένο τίτλο στην πατρίδα τους την προηγούμενη χρονιά. Στο τελικό καλύτεροι οι Σουηδοί (795) κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο κόντρα στους Έλληνες (735, Στεφόπουλος 1178, Σελλάς 171, Φραγκάκης 169, Ζαφράς 217) όμως οι Έλληνες ήταν αυτοί που πανηγύριζαν περισσότερο το δεύτερο αργυρό μετάλλιο των τζούνιορς σε μία πανευρωπαϊκή διοργάνωση.

Άλμποργκ (2012)   Τελευταία χρονικά ( και όχι σε συγκομιδή ελπίζουμε) επιτυχία της εθνικής ομάδας τζούνιορς ήρθε με την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο ομαδικό. Μία καινούργια , κατά το πλείστον, φουρνιά νεαρών ταλαντούχων παιδιών ,με την καθοδήγηση του Λεωνίδα Μαραγκού, κατάφερε για ακόμη μία φορά να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο για το ελληνικό μπόουλινγκ σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Στα προκριματικά των «πεντάδων» η εθνική ομάδα με σύνολο 4782 κορυνών τερμάτισε στην τρίτη θέση εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή της στα ημιτελικά και το μετάλλιο. Αναλυτικά τα παιχνίδια των προκριματικών

Μολφέσης Αλ.      205  225  193  233  155  188  1209

Ξαγοράρης Κων.   188  189  202  232  170  191  1172

Πέτερσεν Θωμ.     206  212  184  173  175  192  1142

Ρορός Σταμ.           223  226  184  197  238  191  1259

Στον ημιτελικό η Ελλάδα έχασε από την μετέπειτα νικήτρια της διοργάνωσης Ολλανδία (823-810) όμως στον ευρωπαϊκό πίνακα συλλογής μεταλλίων σε μεγάλες διοργανώσεις η χώρα μας κατέλαβε μία ακόμη θέση.

Ταλέντο, πάθος και ομαδικό πνεύμα τα τρία στοιχεία που οδήγησαν τα τελευταία χρόνια, μία «μικρή» χώρα στο ευρωπαϊκό μπόουλινγκ, στην καταξίωση και σε υπολογίσιμη δύναμη ακόμη και από τις… «μεγάλες» δυνάμεις.
 

Κλείνοντας να ευχηθούμε κάθε επιτυχία στην ομάδα τζούνιορς που θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που θα διεξαχθεί στη Βιέννη. 

Οι Χρυσές Στιγμές του Ελληνικού Μπόουλινγκ

Αναμφίβολα, το μπόουλινγκ είναι ένα άθλημα που δεν χρίζει ιδιαίτερης προβολής από τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, όμως είναι ένα άθλημα που έχει χαρίσει κορυφαίες στιγμές σε πανευρωπαϊκό επίπεδο για τα νικά χρώματα. Πάμε λοιπόν να κάνουμε μία αναδρομή στις "χρυσές" στιγμές του ελληνικού μπόουλινγκ τόσο για να θυμηθ"παλιοί" όσο και για να ενημερωθούν οι "νέοι"..!!! Στο πρώτο μέρος αυτού του αφιερώματος θα αναφερθούμε στις διακρίσεις σε ατομικό επίπεδο.

Κώστας Σακελλαρίου ( Ισραήλ 1993)

Σε μια εποχή που το ελληνικό μπόουλινγκ προσπαθούσε να « επιπλεύσει» στα ευρωπαϊκά νερά ήρθε η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου από τον Κώστα Σακελλαρίου, στο πανευρωπαϊκό κύπελλο πρωταθλητών στο Ισραήλ το 1993, για να αναταράξει για τα καλά αυτά τα νερά  και να δημιουργήσει μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις. Η μεγάλη μάχη  ξεκίνησε με 21 προκριματικά παιχνίδια. Κάθε παίκτης αντιμετώπιζε σε έναν αγώνα κάθε πρωταθλητή των υπολοίπων χωρών. Το σύνολο των κορυνών σε αυτά τα 21 παιχνίδια συν οι κορύνες «μπόνους» ( κορύνες που κέρδιζε ο αθλητής εάν κέρδιζε έναν αγώνα ή ξεπερνούσε κάποια συγκεκριμένα σκορ) έβγαζαν την τελική κατάταξη και τους τρεις πρώτους αθλητές που θα διεκδικούσαν τα μετάλλια. Μετά το πέρας των 21 αυτών παιχνιδιών ο Σακελλαρίου είχε εξασφαλίσει ένα μετάλλιο καθώς βρισκόταν στη δεύτερη θέση ( με 4683 κορύνες ) ενώ είχε και το καλύτερο παιχνίδι με 277. Στον ημιτελικό το εμπόδιο έμοιαζε ανυπέρβλητο , Μίκα Κοϊβονιέμι, κατά πολλούς ο κορυφαίος αυτή την εποχή Ευρωπαίος παίκτης. Και όμως ο Κώστα Σακελλαρίου με παιχνίδι 212 κέρδισε το φιλανδικό μεγαθήριο (198) και πέρασε στον μεγάλο τελικό. Αντίπαλος στον τελικό ο Σουηδός  Κάρλσον, δύο παιχνίδια σύνολο κορυνών. Σακελλαρίου 447 ( 224-223 )  Κάρλσον 411 ( 182-229) . Η ιστορία είχε γράψει ...Κώστας Σακελλαρίου πρωταθλητής Ευρώπης 1993.

Γιάννης Σταθάτος ( Χανιά 2009)

Έπρεπε να περάσουν 16 χρόνια για να έρθει και πάλι η κορυφή και να χαρίσει ο Γιάννης Σταθάτος τη δεύτερη "χρυσή" στιγμή στην ιστορία του ελληνικού μπόουλινγκ και μάλιστα στην Ελλάδα στην πανέμορφη πόλη των Χανίων. Μετά το πέρας των 24 προκριματικών παιχνιδιών ( 1710 στο "κοντό", 1679 στο "μικτό" και 1905 στο "μακρύ") ο Γιάννης κατέλαβε την έβδομη θέση εξασφαλίζοντας το δικαίωμα διεκδίκησης ενός μεταλλίου.  Στους "8" ξεπέρασε το εμπόδιο του Αυστριακού Ράουσερ με 2-1 νίκες "κλειδώνοντας" τουλάχιστον το χάλκινο μετάλλιο. Η συνέχεια όμως ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή... Στα ημιτελικά αντίπαλος ο Σουηδός Μάρτιν Λάρσεν, πρώτο παιχνίδι ήττα αλλά με δύο εκπληκτικά παιχνίδια ( 278, 279) ο Έλληνας αθλητής ανέτρεψε την εις βάρος του κατάσταση κερδίζοντας το εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό. Εκεί ο τίτλος δεν χανόταν με τίποτα... Αντίπαλος ο Γερμανός Κράμερ, πρώτο παιχνίδι και πάλι ήττα ( 168-199) όμως με δύο συνεχής νίκες ( 221-194, 247-205) ο Γιάννης Σταθάτος ήταν ο πρωταθλητής Ευρώπης για τη χρονιά του 2009.

Δημήτρης Καρέτσος

Αναμφίβολα ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές στο χώρο του ελληνικού μπόουλινγκ είναι ο Δημήτρης Καρέτσος. Η κατάκτηση τεσσάρων χάλκινων μεταλλίων σε πανευρωπαϊκό κύπελλο πρωταθλητών σε διάστημα 20 ετών αποδεικνύει και τη διάρκειά του ως αθλητής αλλά και το υψηλό επίπεδο στο οποίο βρισκόταν όλα αυτά τα χρόνια.

1. Σαν Μαρίνο 1990. Το πρώτο μετάλλιο, όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για τα ελληνικά χρώματα, ήρθε στο κρατίδιο του Σαν Μαρίνο. Στα προκριματικά μετά από 15 παιχνίδια (κόντρα με όλους τους αντιπάλους,  από ένα παιχνίδι) κατάφερε να προκριθεί στην τελική τετράδα ως δεύτερος. Η πρόκριση στο μεγάλο τελικό κρινόταν σε ένα παιχνίδι. Εκεί έχασε από τον Φιλανδό Τομ Χολ με 256-172. Όμως το πρώτο χάλκινο μετάλλιο ήταν γεγονός και η αρχή μια σπουδαίας καριέρας στο χώρο είχε γίνει.

2. Ολλανδία 2002. Ήταν η χρονιά που άλλαξε ο τρόπος διεξαγωγής των προκριματικών. Οι παίκτες έπαιξαν τρεις γύρους των 8 παιχνιδιών. Ο Καρέτσος κατάφερε να προκριθεί ως δεύτερος (1812 κορύνες, 1784 , 1786) στην τελική οχτάδα. Στην πρώτη φάση των τελικών κέρδισε τον Βέλγο Ιβάν Βαν Έικεν   με 2-0 ( 197-174, 221-189) και το χάλκινο μετάλλιο ήρθε και πάλι για τα ελληνικά χρώματα. Στη μάχη για τον τελικό , μετά από μία συγκλονιστική «μάχη» έχασε από τον Άγγλο Νικ Φρόγκατ με 2-1 ( 257-210, 203-234, 213-224). 

3. Άγκυρα 2004. Στην πρωτεύουσα της Τουρκίας κατάφερε και πάλι να κάνει αισθητή την παρουσία του ελληνικού μπόουλινγκ. 12 παιχνίδια στο «κοντό» λάδωμα (2269 κορύνες) και 12 στο «μακρύ» (2476) και κατάληψη της έκτης θέσης μετά τους προκριματικούς αγώνες. Στην πρώτη αναμέτρηση, στα πλαίσια της τελικής οχτάδας , κέρδισε τον Ολλανδό Ρέμκο Βερμπούν με 2-0 ( 204-198, 253-213) και το χάλκινο μετάλλιο προστέθηκε στη συλλογή του τότε πρωταθλητή Ελλάδας. Κάτοχος του τίτλου εκείνης της χρονιάς ο πρωταθλητής του Σαν Μαρίνο Ρέτζι Ντομένικο που στα ημιτελικά κέρδισε τον Έλληνα πρωταθλητή με 2-0 ( 158-193, 200-211).

4. Άγκυρα 2010. Η «χρυσή» αυτή διαδρομή με τα τέσσερα χάλκινα μετάλλια ολοκληρώθηκε τον προηγούμενο Οκτώβριο στην Τουρκία. Πρώτα ξεπέρασε τον σκόπελο των προκριματικών παιχνιδιών. 1676 κορύνες στα 8 παιχνίδια στο «κοντό» λάδωμα, 1693 στο «μακρύ» , 1780 στο «μικτό» , τέταρτος στην τελική κατάταξη και εξασφάλιση συμμετοχής στην τελική φάση. Αντίπαλος στην πρώτη αναμέτρηση ο Ουκρανός Καλίκα και νίκη για τον Καρέτσο με 2-1 ( 189-207, 202-190,225-173). Το τέταρτο χάλκινο μετάλλιο ήταν μία πραγματικότητα .Μπορεί η ήττα στη συνέχεια από τον Σουηδό Έκλουντ με 2-0 ( 204-247, 222-228) και ο αποκλεισμός από τον τελικό να άφησε μία πικρή γεύση αλλά η χαρά , που το ελληνικό μπόουλινγκ βρέθηκε και πάλι στην πρώτη γραμμή, ήταν πολύ μεγαλύτερη. Το βέβαιο είναι ότι η παρουσία του Δημήτρη Καρέτσου και των υπολοίπων αθλητών όλα αυτά τα χρόνια στους ευρωπαϊκούς «διαδρόμους» έδρασε καταλυτικά ώστε οι Ευρωπαίοι να «υπολογίζουν» για τα καλά πια τους Έλληνες αθλητές.

                                                                    

Νατάσα Ροβιθάκη ( Λετονία 2006) 

Ως τη μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού γυναικείου μπόουλινγκ μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου από τη Νατάσα Ροβιθάκη στο πανευρωπαϊκό κύπελλο πρωταθλητών στη Λετονία το 2006. Μετά τα 24 προκριματικά παιχνίδια ( 1712 κορύνες στο "κοντό" λάδωμα, 1491 στο "μακρύ" και 1521 στο "μικτό") η Νατάσα βρισκόταν στην όγδοη θέση της γενικής κατάταξης εξασφαλίζοντας μία θέση στα τελικά της διοργάνωσης. Στην πρώτη φάση των των νοκ-άουτ αγώνων η Ελληνίδα πρωταθλήτρια έπρεπε να αντιμετωπίσει την καλύτερη και πιο σταθερή μέχρι εκείνη τη στιγμή παίκτρια των αγώνων την Αγγλίδα Φιόνα Μπάνκς, η οποία είχε τερματίσει στην πρώτη θέση των προκριματικών και ήταν το μεγάλο φαβορί. όμως παρά την ήττα στο πρώτο παιχνίδι ( 174-210) η Ροβιθάκη είχε διαφορετική άποψη!! Με δύο νίκες στη συνέχεια ( 210-195, 237-223) έβγαλε εκτός μάχης την Μπανκς και συνάμα εξασφάλισε το χάλκινο μετάλλιο. Στα ημιτελικά έχασε από την Νορβηγίδα Χάιντι Θόρστενσεν με 2-0 ( 164-191, 169-226).

Δημοσιεύτηκε στη ΜetroSport στις 3 Αυγούστου του 2011